Een Andere Stem stopt per heden en zal alleen nog actief blijven als archief. Voor meer blogs, zie mijn nieuwe weblog Een Toekomst In Vrijheid, of (de Engelse editie) A Future In Freedom. Alvast bedankt voor de belangstelling!
Met vriendelijke groet,
Mark Bogaers
Geachte mevrouw Slager,
Zojuist las ik de online gepubliceerde e-mail die u stuurde in reactie op een schrijven van een boze burger. Wat zijn (vermoedelijk onvriendelijk geformuleerde) aanklacht ook geweest moge zijn, in uw reactie geeft u niet direct blijk over veel kennis van zaken te beschikken met betrekking tot de Europese integratie.
Allereerst hebben het feit dat Duitsland voor onbepaalde tijd werd bezet na de oorlog en daarna de gezamenlijke vijand die de Sovjetunie heette veel meer bijgedragen aan de duurzame vrede in Europa dan de EGKS, EEG, EG en EU. De dreiging van een nieuwe oorlog vanuit het Oosten heeft Frankrijk en Duitsland dichter bij elkaar gebracht dan Europese idealen. En na 1989 waren de liberaal-democratische instituties in Duitsland al dermate stevig verankerd dat het land niet snel meer ten prooi zou vallen aan totalitaire leiders.
Maar hoe het ook zij, in het verleden behaald succes biedt geen garantie voor de toekomst, wat Europa betreft. De Europese Unie en haar voorgangers hebben ons ongetwijfeld meer welvaart bezorgd, maar tegelijkertijd hebben zij zich ook ontwikkeld tot een ondemocratische bureaucratie die besluiten neemt over zaken die haar helemaal niet aan zouden moeten gaan. "NL is Europa en Europa is NL," schrijft u, en dat mag toch met recht een gotspe worden genoemd. Wat in het belang is van een gekwalificeerde meerderheid van de lidstaten en een meerderheid in het Europees Parlement is niet per definitie ook in het belang van Nederland. De paar Nederlandse Europarlementariërs hebben te weinig invloed om beslissingen die in ons nadeel zijn te kunnen blokkeren.
Ik sta voor een vrij Europa waarin geen plaats is voor socialisme en bureaucratische inmenging van bovenaf, en waarin de markt zijn gang kan gaan. Daar zou de VVD als liberale partij ook voor moeten staan. Feit is dat wij voor dat doel deze instituties en deze uitgeklede Grondwet helemaal niet nodig hebben.
Dat brengt me op mijn laatste punt. Alles en iedereen is opgelucht dat de in 2005 afgewezen Grondwet min of meer intact is gebleven, inclusief Valéry Giscard d’Estaing, geestelijk vader van de originele tekst. Nederlandse politici leggen niettemin uit aan hun burgers dat de teksten niet eens op elkaar lijken en dat het nieuwe verdrag derhalve niet aan een referendum hoeft te worden onderworpen. Daarbij worden zij geholpen door een politiek gemotiveerde en ronduit leugenachtige aanbeveling van de Raad van State.
Europa is om begrijpelijke zo niet gerechtvaardigde redenen zeer impopulair onder de Nederlandse bevolking. Het is aan uw baas om het volk te dienen en zijn twijfels serieus te nemen, niet om het een verdrag dat het twee jaar geleden massaal naar de prullenbak verwees alsnog door de strot te duwen. Daarmee legt u een bom onder de democratische legitimiteit van de EU, hetgeen op de lange termijn weleens grote consequenties zou kunnen hebben, voor uw partij, voor Nederland én voor de Europese integratie.
Met vriendelijke groet,
Mark Bogaers
Musharraf is inderdaad een ondemocratische schurk. Maar er staat teveel op het spel om de Pakistaanse leider nu in de steek te laten.
De Amerikaanse en Britse regeringen hebben aangekondigd de steun aan Pakistan te "heroverwegen" en de eerste verontwaardigde krantencommentaren zijn al van de persen gerold; generaal Pervez Musharraf heeft afgelopen weekend de noodtoestand afgekondigd in het land en liet de kritische opperrechter Iftikar Chaudhry oppakken, alsmede honderden politieke opponenten. Een tweede "coup binnen een coup" dus, aangezien de leider in 1999 ook middels een staatsgreep aan de macht kwam.
Musharrafs optreden verdient niet de schoonheidsprijs, maar de Verenigde Staten en de Europese landen moeten even een pas op de plaats maken alvorens zijn positie verder te ondermijnen. Pakistan is te fragiel en tevens te belangrijk om zonder nadenken op de weg richting democratie te worden geduwd.
De Pakistaanse staat reikt niet tot aan alle landsgrenzen. In grote delen van het bergachtige grensgebied met Afghanistan heeft zij geen gezag. De stammen aldaar regelen hun zaakjes zelf, belastingen worden er niet of nauwelijks geïnd en de madrassas — orthodox-islamitische scholen gefinancierd door Saoedi-Arabië — zijn er populairder dan in andere regio’s in Pakistan. Agenten van de Pakistaanse veiligheidsdienst ISI spelen er bovendien nog altijd een dubbelrol in de strijd tegen de Taliban; tot september 2001 leverden zij steun aan het toen nog Afghaanse regime, en velen zien niet in waarom hun voormalige vrienden ineens vijanden zijn geworden.
Musharraf kan niet zomaar korte metten maken met deze zaken. Zijn positie is — vanzelfsprekend — niet onomstreden, zijn bondgenootschap met de VS maakt hem impopulair bij vriend én vijand, en de repressie van extremisme geschiedt niet zonder collateral damage. Hoewel procentueel gezien slechts weinig Pakistaanse kinderen hun opleiding genieten aan een madrassa, zijn het veelal wel de armsten, die weinig alternatieven hebben. Het sluiten van die scholen kan dus ook niet zonder slag of stoot.
Toch vormen de islamitische scholen een groot struikelblok voor de ontwikkeling van Pakistan en zullen ze vroeg of laat moeten worden aangepakt. Momenteel bezoeken één tot twee miljoen kinderen — de schattingen lopen uiteen — de duizenden madrassas die het land rijk is. Jaarlijks betreden dus duizenden jongeren de arbeidsmarkt die de Koran van A tot Z kunnen citeren, weten dat joden en Amerikanen de schuld zijn van alle ellende in de wereld, maar geen baggage hebben die hen in staat stelt een constructieve bijdrage te leveren aan de Pakistaanse economie. Het laat zich raden dat extremisten in de madrassa-alumni een wervingspotentieel zien om de vingers bij af te likken.
Bovendien is het onduidelijk in hoeverre het "reguliere" onderwijs in het land tegenwicht biedt aan de radicale ideeën die deze scholen propageren. Men kan zich afvragen of de werken van Immanuel Kant en Alexis de Tocqueville voorkomen in de curricula van Pakistaanse universiteiten. Ik heb mijn twijfels. Het Westen moet wellicht meer realisme tentoonspreiden ten aanzien van de aard van Pakistan. Het is een land dat bijna uitsluitend wordt bevolkt door moslims. Politiek en samenleving zijn logischerwijs gestoeld op ideeën — over de rol van religie, staat en vrijheid in de maatschappij — die onze liberaal-democratische waarden niet reflecteren.
De eliminatie van Musharraf zal het land geen liberale democratie brengen. Ze zal wellicht leiden tot verkiezingen, maar de kiesgerechtigden in Pakistan kiezen niet voor een partij die liberalisme, secularisme en persvrijheid hoog in het vaandel heeft staan. Zij zullen stemmen op partijen die sterk gezag, stabiliteit en islamitische waarden centraal stellen. In het ergste geval brengen zij islamitische extremisten aan de macht die vervolgens de grondwet weer terzijde schuiven en een theocratie naar Iraans model vestigen.
In dit scenario krijgen islamisten voor het eerst in hun bestaansgeschiedenis de beschikking over een kernwapen. Het spreekt voor zich dat het Westen alles in het werk moet stellen om dat te voorkomen. Het ondermijnen van Musharrafs positie hoort daar niet bij.
De Volkskrant heeft kennelijk geen flauw benul van de mentaliteit onder Nederlandse studenten.
De Volkskrant berichtte vanochtend over een onderzoek van filosoof Ron Welters van de Radboud Universiteit Nijmegen, dat naar eigen zeggen aantoont "dat de zesjescultuur, tenminste aan de universiteit, niet meer bestaat." Welters meldt: "In 1984, het eerste jaar dat de universiteit de cijfers digitaal opsloeg, was 45 procent van de voldoendes een zes. Sindsdien is dat percentage scherp gedaald, tot rond 33 procent vanaf 2000."
In een periode van zestien jaar is het aantal zessen dus met een kwart gedaald en deze trend is rond de millenniumwisseling gestagneerd. Het leidt de krant — én Welters — tot de volgende conclusie: "Het oprakelen [van het begrip 'zesjescultuur'] maakt alleen maar duidelijk dat de term ‘het afvoerputje van onbestemde sentimenten’ is. Is dan sprake van een overspannen prestatiecultuur? Welters: ‘Het ligt voor de hand om dat te concluderen.’"
Allereerst verdient het feit dat deze filosoof de onvoldoendes niet heeft meegeteld — "essentie van de zesjescultuur is immers: slagen met zo weinig mogelijk inspanning, met een 6 dus." — enige aandacht. Het is algemeen bekend dat studenten zich niet zelden amper voorbereiden op een tentamen omdat zij hun geld zetten op de herkansing. Vijfmaal een tentamen overdoen is beslist geen uitzondering, ook al wordt deze praktijk met de invoering van de bachelor-masterstructuur nu enigszins aan banden gelegd. Uit persoonlijke ervaring weet ik dat er op de Universiteit Utrecht afdelingen zijn waar er bij de roostering van de hertentamens van uit wordt gegaan dat éénderde van de studenten de reguliere eerste toets met onvoldoende resultaat aflegt.
Nuffic hield vorig jaar een steekproef (scroll naar pagina 9), waaruit bleek dat 33,7 procent van alle toegekende cijfers op Nederlandse universiteiten tussen de zes en zeven lag. Het percentage cijfers tussen de vijf en zes was maar liefst 30,5 procent, terwijl het totale percentage cijfers boven de zeven niet meer was dan 35,2 procent. Kortom: bijna tweederde van alle behaalde cijfers lag onder de zeven.
Ik kan me herinneren dat ik bij het bekijken van gelijke percentages van de Universiteit Utrecht voor het jaar 2002 ooit bijna tranen in mijn ogen kreeg, maar ik kan ze niet meer vinden op het internet. Volgens mij was in die tabel het aantal cijfers tussen de vijf en zes zelfs meer dan veertig procent van het totaal.
Hoe dan ook, het zijn niet bepaald statistieken om trots op te zijn. Zijn de onderwijsprogramma’s aan de Nederlandse universiteiten dan zo zwaar? Dat valt alleszins mee; ik heb mijn masterbul behaald met een gemiddeld cijfer van 8,0, terwijl ik dat hele jaar zestien tot vierentwintig uur werkte naast mijn studie. En ik ben heus geen wonderkind.
Maar als je voor jezelf de lat niet hoog legt in Nederland, is er niemand die het vóór je doet. Het gesubsidieerde studeren is in feite een verkapte uitkering, die studenten lui maakt en enkel middelmaat produceert. Het idee dat er een "overspannen prestatiecultuur" zou heersen op de universiteiten is ronduit een lachertje, en ik begrijp niet hoe deze Welters tot die conclusie kan komen op basis van zijn bevindingen. In de VS, waar studenten zich vier jaar lang over de kop werken om met klinkende cijfers af te studeren, is een dergelijke mentaliteit wellicht wél aanwezig.
Dan nog kan men zich afvragen of dit fenomeen wel de negatieve connotatie verdient die de Volkskrant eraan toekent. Het valt amper te ontkennen dat het Amerikaanse arbeidsethos te prefereren is boven het Nederlandse. De houding die de krant aanneemt met betrekking tot dit belangrijke onderwerp is precies de reden dat ons land — en heel West-Europa — achterblijft bij de VS. De zesjescultuur beperkt zich immers niet tot het hoger onderwijs, maar strekt zich uit over praktisch alle economische activiteit in deze contreien.
De Iraanse president spint garen bij de spanningen tussen Turkije en Koerdische separatisten.
Gisteravond rolde op CNN onder in beeld het berichtje voorbij dat de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad Turkije hulp heeft aangeboden bij het bestrijden van de PKK aan (en over) de grens met Irak. Op de website van de nieuwszender is de boodschap iets anders, namelijk dat Ahmedinejad niet Turkije maar Irak een aanbod heeft gedaan, en wel om te "bemiddelen in de crisis" tussen de twee landen.
In een telefoongesprek met de Turkse president Abdullah Gül heeft hij zich naar verluidt wél uitgelaten over de "dubbele standaard" die de Amerikanen hanteren met betrekking tot het terrorisme, aangezien zij de rebellen van de PKK nagenoeg ongemoeid laten. "Occupiers have prepared ground for disunity and are supporting terrorists with their double standards," aldus de Iraanse president volgens een verklaring van het Iraanse ministerie van Buitenlandse Zaken. De bezetting van Irak door de Amerikanen is de bron van alle ellende, is de boodschap die hij afgeeft.
Iran heeft een gerechtvaardigd belang bij het smoren van de onrust in de Koerdische provincie in Irak. De Koerden streven de vestiging van een eigen staat na, die niet alleen Iraaks Koerdistan en Oost-Turkije zou behelzen, maar tevens een behoorlijk deel van Iran. Het is niet gek dat de Iraniërs nauwelijks staan te juichen naar aanleiding van de recente ontwikkelingen in de regio.
Buiten deze overweging maakt dit bericht duidelijk dat Ahmadinejad zich ontpopt als een nieuwe Charles de Gaulle op het internationale toneel; vriend én vijand — ik schaar mijzelf in de laatste groep — kunnen niet anders dan respect tonen voor de geslepen manier waarop hij de Iraanse invloedssfeer in de regio gestaag uitbreidt. Waar de VS met het verlies aan populariteit ook inboet aan invloed in het nationalistische Turkije, klopt Iran aan de deur om het vacuüm direct op te vullen.
Met de flinke sneer richting Washington raakt hij een gevoelige snaar bij veel Turken. Hoewel Turkije officieel nog altijd op koers is om lidmaatschap van de Europese Unie te verkrijgen, is het momenteel hard bezig om zich verder af te zonderen van het Westen. Anti-Amerikanisme viert hoogtijdagen in het land en Ahmadinejad speelt daar handig op in door het vuurtje nog wat op te stoken.
Dat Iran zelf rotzooi trapt in buurland Irak door het steunen van de opstand aldaar is duidelijk. Het doel van de Iraanse president is ook niet werkelijk het aankaarten van de vermeende "dubbele standaard" die de Amerikanen zouden hanteren. Het doel is om de verwijdering tussen de historische bondgenoten verder te vergroten, en om banden aan te knopen (met zowel Turkije als Irak) die sterker zijn dan de relaties die beide landen onderhouden met de Amerikanen.
Op die manier snijdt het mes aan twee kanten. Elke oplossing die deze drie landen bekokstoven met betrekking tot de Koerdische kwestie zal in het belang zijn van de huidige status quo, niet in het belang van de Koerden. Tegelijkertijd weet Iran steun van zijn buurlanden te vergaren voor zijn buitenlands beleid in bredere zin. Het werpt zich op als hoeder van een islamitische wereld die strijdt tegen de westerse vijand en poogt op deze wijze de sjiitisch-soennitische tegenstellingen te overbruggen.
Tezamen met het vooruitzicht dat Iran in het hele Midden-Oosten de jihad ontketent in het geval van een Amerikaanse aanval, moeten deze Iraanse stappen de VS verder afschrikken van eventueel geweld tegen het land. Zet Ahmadinejad de Amerikanen hier niet schaakmat, dan toch wel schaak. Het is duidelijk dat deze man het spelletje niet speelt zoals het Westen dat doet. Realpolitik is de juiste term voor zijn manoeuvres, en deze ontwikkeling is zorgelijk voor een ieder die Amerika een warm hart toedraagt.
De zogenaamde cultuurrelativisten beschouwen ‘s werelds culturen niet als gelijkwaardig aan elkaar; ze maken de onze ondergeschikt aan andere.
Het idee dat wij onze beschaving niet superieur mogen achten aan "beschavingen" in Afrika, of aan de islamitische, is een kindje van de Verlichting. Vele gedachten die ontsproten aan deze filosofische revolutie liggen ten grondslag aan het cultuurrelativisme. Ten eerste werd met de Verlichting de Rede geïntroduceerd, en tegelijkertijd de Openbaring verdrukt. Uit deze overwinning van de Rede volgde het idee dat een samenleving niet het recht heeft om haar waarden op te dringen aan andere samenlevingen, omdat zij er nooit zeker van kan zijn dat deze waarden haar door God gegeven zijn.
Verder leidde het Verlichtingsdenken tot een progressieve individualisering van de mens, het idee van menselijke waardigheid en gelijkwaardigheid, en ook de opvatting dat een moreel oordeel over menselijk gedrag slechts conventioneel is. Dat wil zeggen: ingegeven door cultuur, niet de menselijke natuur.
Niemand kan met honderd procent zekerheid iets beweren, betoogde David Hume (1711-1776), dus niemand is in staat een oordeel te vellen over een alternatief moreel systeem. En Immanuel Kant (1724-1804) voegde daaraan toe dat mensen de zaken om zich heen niet waarnemen zoals ze werkelijk zijn, maar veeleer zoals ze worden gefilterd door de menselijke cognitie, ofwel "de mentale activiteit die de processen van leren, waarnemen, herinneren, denken, interpreteren, geloven en probleem-oplossen bevat."
De ideeën van de Verlichting radicaliseerden in de negentiende eeuw richting een vergaand egalitarisme (alsmede richting het marxisme en het nationaal-socialisme, zoals wellicht bekend). Toch ziet het er naar uit dat het oordeel dat bovengenoemde filosofen velden over de menselijke natuur in zijn geheel niet correct is.
Francis Fukuyama toont in zijn boeiende boek Our Posthuman Future aan dat er wel degelijk een vermogen voor het maken van morele overwegingen ligt ingebed in de menselijke natuur. Hoewel overal ter wereld mensen hun soortgenoten doden, worden moord en doodslag in geen enkele cultuur geaccepteerd als een normaal verschijnsel, om maar één voorbeeld te noemen. De angst voor een gewelddadige dood blijkt een krachtige — zo niet de meest krachtige — natuurlijke emotie te zijn. Zo zijn er nog veel meer menselijke emoties en waarden te bedenken die veeleer universeel zijn dan cultuurgebonden.
Zijn natuur leidt de mens niet per definitie naar het goede, maar heeft hem wel tot een cultureel dier gemaakt. Gewoonten, gebruiken en bezinning stellen hem in staat om cultureel te evolueren. Dat vermogen is voor honderd procent een product van de menselijke natuur.
De klassieke Griekse filosofen hadden goed begrepen dat het cultiveren van het menselijk gedrag, middels de ontwikkeling van normen, waarden en deugden, en de constructie van gedegen filosofische grondvesten voor de samenleving, het menselijke bestaan naar een hoger plan kon brengen. De joods-christelijke traditie vertoont grote gelijkenissen met de klassieke traditie, en koestert, net als de Griekse en Romeinse denkers, een diepgaand respect voor de aard van het beestje; "Gij zult niet doden" en "Gij zult niet stelen" zijn universeel geaccepteerde normen, geen exclusief christelijke geboden. Zij zijn grotendeels ontsproten aan de menselijke natuur, niet aan conventie.
Terwijl beide tradities onlosmakelijk verweven zijn met elkaar en met de westerse geschiedenis, hebben de Verlichting en vooral de Romantiek ze zonder pardon bij het grofvuil gezet. De meest extreme producten die uit deze filosofische revoluties zijn voortgekomen, het marxisme en het nationaal-socialisme (twee zijden van dezelfde totalitaire medaille), hebben uiteindelijk faliekant gefaald in hun poging de menselijke natuur te onderdrukken. Het ontkennen van klassenverschillen en de poging tot eliminatie van het gezin als basis van gezag naast dat van de staat, hebben deze verschijnselen in Nazi-Duitsland en de Sovjetunie niet kunnen uitroeien.
Idiote ideeën zijn ook het Westen echter niet vreemd. De beroemde psycholoog John Money bedacht in de jaren vijftig dat genderverschillen slechts sociaal geconstrueerd waren en dus — afgezien van de onmiskenbare uiterlijke verschillen tussen jongens en meisjes — op geen enkele wijze konden worden gerelateerd aan de menselijke natuur. Money kreeg de kans zijn theorie te toetsen aan de realiteit, toen hij een koppel wist te overtuigen om hun pasgeboren zoon, wiens geslachtsdeel bij de besnijdenis was verminkt, te laten ombouwen tot en opgroeien als meisje. Maar Brenda Reimer wilde nooit met poppen spelen en ook niet touwtjespringen met vriendinnetjes; ze hield meer van auto’s en oorlogje spelen. Na veertien jaar onderging Brenda opnieuw een geslachtstransformatie en werd ze weer Bruce, enkel een onherstelbaar jeugdtrauma rijker.
De les die we uit deze voorbeelden kunnen trekken is dat de menselijke natuur zich misschien laat onderdrukken, maar nooit elimineren. Maar hoe verhoudt deze wijsheid zich tot het cultuurrelativisme? Welnu, wat betreft het morele relativisme van het machtsrealisme is deze vraag snel beantwoord. Een regime dat niet is gestoeld op een natuurlijke notie van moraliteit en rechtvaardigheid maar op tirannie en repressie zal nooit het natuurlijk gezag opeisen dat de liberale democratieën van het Westen genieten.
Maar een cultuur is nog geen regime. Om culturen met elkaar te vergelijken, zullen we dus moeten bepalen in hoeverre zij de menselijke natuur — in zekere zin — in haar waarde laten.
Het is duidelijk dat de islam bijvoorbeeld niet de klassieke en joods-christelijke fundamenten van onze samenleving deelt. Mohammed verspreidde zijn jonge religie met het zwaard. Binnen enkele decennia onderwierp hij het hele Arabische schiereiland aan zijn gezag. Mensen die hem een strobreed in de weg lagen, werden zonder pardon een kopje kleiner gemaakt. Ook de islamitische overlevering van latere datering is er één van onderwerping en terreur. Het verschil tussen Jezus Christus, die liefde en respect predikte en zijn volgelingen opriep tot geweldloos verzet tegen de gevestigde orde, en de bloedige lessen van Mohammed, is aanzienlijk. Wie denkt dat de Bijbel en de Koran wederzijds inwisselbare verzamelwerken zijn, heeft het mis.
In de lange geschiedenis van het Midden-Oosten sinds het ontstaan van de islam is de regio het toneel geweest van repressie en tirannie. Joden en christenen zijn in de beste periodes niet meer dan tweederangsburgers geweest (en in de slechtste tijden simpelweg afgeslacht). Om de sexuele driften van mannen te onderdrukken werden (en worden) vrouwen gedwongen om allesbedekkende kledij te dragen, en om hun eigen driften te onderdrukken werden (en worden) zij niet zelden besneden. Een verkrachte vrouw werd (en wordt) bestraft voor overspel, maar haar man mocht (en mag) meerdere vrouwen tot echtgenote maken (waaronder ook negenjarigen). Op homosexualiteit stond (en staat) de doodstraf, en sinds de twintigste eeuw zijn zelfs zelfmoordaanslagen doeltreffende manieren om de minder rigide geloofsgenoten weer op het rechte pad te krijgen. Bovendien bezondigen de seculiere Arabische regimes van vandaag de dag zich aan regelrecht socialisme en fascisme.
Het zijn voorbeelden die elk gevoelsmatig begrip van rechtvaardigheid trotseren. Het laat zich raden waarom: de islamitische normen en waarden druisen niet zelden lijnrecht in tegen de menselijke natuur. De moslimwereld cultiveert meestal niet het goede in de mens, zoals de klassieken en ook de christenen trachtten te doen, maar vaak juist het kwade.
Enkel een vrije samenleving, waarin een overheid de menselijke driften niet onderdrukt maar waarin deze worden afgeremd door een doodnormaal gevoel van fatsoen in de burger zelf, haalt het beste in haar mensen naar boven. In weerwil van de radicale ideeën die ook in het Westen — vooral sinds de jaren zestig — voet aan de grond hebben gekregen, blijkt de maakbare samenleving een illusie; armoede kan niet worden uitgebannen met socialistische prikkels, jongens kunnen niet zonder problemen meisjes worden, en een wooncommune heeft niet dezelfde natuurlijke basis als het ouderwetse, christelijke gezin.
De linksliberale Verlichtingsfundamentalisten van vandaag de dag eten van twee walletjes. Enerzijds verwerpen zij het christendom als dogmatisch en middeleeuws, maar wanneer het debat zich verschuift richting de islam halen zij ineens argumenten met betrekking tot "respect", "vrijheid van religie" en "tolerantie" uit de kast, en is de welbekende oproep tot Rede in geen velden of wegen meer te bekennen.
Nog erger: het christendom wordt enkel beoordeeld op zijn bloedige episoden, alsof het onvermogen van vroegere christenen om naar hun eigen principes te leven meteen ook een oordeel behelst over die principes zelf. In de naam van tolerantie worden tegelijkertijd al het bloed dat de volgelingen van de islam hebben vergoten en alle koppen die zij hebben afgehakt onder het tapijt geveegd, en wordt deze religie geportretteerd als zou zij "vredig" zijn.
Dit is geen cultuurrelativisme zoals cultuurrelativisten dat begrip plegen te definiëren; dit is masochisme, het "beleven van genot aan onderwerping of kleinering." Van etnocentrisme zijn we dus afgezakt naar relativisme en vervolgens naar "Weg Met Ons." Hoe wij ooit dusdanig rijk en machtig zijn geworden dat we in staat waren praktisch de hele wereld onze verfoeilijke ideeën en waarden op te leggen, dat vraagt geen mens zich af. Ideeën spelen geen rol.
Tenzij het de tolerantie van intolerantie betreft. Die is heilig.
En nog meer rotzooi, onder andere in reactie op mijn verwijzing naar mijn oorspronkelijke artikel:
"Bush is te linken aan Thyssen en aan Hitler."
"Het enige broeinest van radicaal anti-Amerikanisme is Amerika zelf, waar de overheid haat zaait, ter zelfverrijking landen aan de lopende band de oorlog verklaart en de eigen bevolking een loer draait met onderdrukking, censuur en een Mickey Mouse® democratie."
"Roberts, geestelijk vader van Reagonomics, spreekt over de neocons als neoconnazi’s."
"Kutamerikanen."
"De Afghaanse pijpleidingen zijn slechts één stap in de politieke zetten van de VS om de invloed over gas en olie over te nemen in de voormalige Sovjet-republieken. … De ideeën van neo-conservatieven om de VS in een “dominante kracht” te veranderen komen niet uit het niets."
"Servië wilde toch, net als de Taliban, niet meewerken aan die pijpleiding, met alle gevolgen van dien?"
"De waarheid komt wel ooit boventafel en de huichelaars moeten dan wel bestraft worden middels een galg [Bush, Rumsfeld, Cheney, zionistische lobby]."
Opnieuw heeft NRC als een dief in de nacht haar eigen artikelen aangepast; zónder de ‘ruimhartige rectificatie’ die volgens de journalistieke fatsoensnormen vereist is.
Lees verder op Het Vrije Volk.
De website waarop "alle lezers samen de redactie" vormen is een broeinest van radicaal anti-Amerikanisme.
Op NuJIJ.nl, de spin-off van Nu.nl waarop iedereen links kan plaatsen naar nieuwtjes, opiniestukken of plaatjes van schaarsgeklede dames, leidt het woord "Bush" al tot een razernij die zijn weerga niet kent. Schrijf een stukje, zet "Amerika" in de titel en de (non-)discussie barst los. Compleet met doodwensen aan het adres van de Amerikaanse president, de meest vergezochte complottheorieën en — hoe kan het ook anders — talloze verwijzingen naar Nazi-Duitsland. Ik ben er nog niet over uit of de reacties van sommigen hilarisch of verontrustend zijn. Oordeel zelf, op basis van deze kleine selectie:
"Die Amerikanen denken dat ze God en Allah tegelijk zijn. Ze menen echt over heel de wereld te kunnen beslissen. Afknallen die gasten."
"Het is gewoon de neoconagenda die mede een Israelische agenda is. Niets bijzonders dus."
"Weet je waar het meeste geld van Bush zich bevindt? Juist: in de wapenindustrie!"
"Wat een toeval, het zijn alleen maar islamitische landen die worden aangevallen. Wie zijn hier nou de terroristen? De westerse wereld zijn de grootse terroristen."
"Mocht een van jullie op korte termijn naar de U.S. of A. reizen… wil iemand dan even een stukje lood door de heer Bush heen jagen?"
"Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is, Amerika heeft niet voor niets de eagle. Alles roven."
"Stelletje idioten… Ze weten niet eens waar die landen liggen op de wereldkaart!"
"New Orleans is óók Amerika. Een groot deel van die stad ziet er nog steeds uit als was een Derde Wereldland. Schaam je Bush!"
"Ze zijn geen haar beter dan de nazi’s, Bush moet alleen nog een heel dun snorretje laten groeien."
"Ze zijn zo gruwelijk arrogant dat ze echt zelf beginnen te geloven dat ze God zijn."
"De Bushfamilie is rijk geworden aan de oorlogsindustrie van Hitler!"
"Alleen als ik die zelfingenomen blik van Bush zie op internet of tv ofzo dan krijg ik al kippevel."
"In de Verenigde Staten wordt er al veel over gepraat en geschreven: de ‘dumbing down of society’ of de ‘dumbification’. Hiermee bedoelt men dat de mensen in pakweg de laatste 30-40 jaar steeds dommer lijken te worden en dat de intellectuele maatschappelijke standaards steeds verder verloederen. … Verontrustender is dat deze ‘verdomming’ zich ook naar Nederland lijkt te verspreiden, aangezien ons land nauw verbonden is met Amerika en zijn cultuur."
"Eén van de stukjes desinformatie en hidden propaganda is de constante anti-islampropaganda. Wij lijken mentaal te worden klaargestoomd voor de ‘naderende’ clash tussen islam <> judea/christendom."
